ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΟ

[marath]

Ο Στέφανος Μάνος κατέθεσε μιά πρόταση για το ασφαλιστικό με λίγα λόγια να μην χρηματοδοτεί το κράτος τα ασφαλιστικά ταμεία ώστε ένα μεγάλο ποσό να χάνεται στο τεράστιο κόστος διαχείρισης, στις μεγάλες συντάξεις, στις κλεψιές έτσι ώστε τελικά λίγοι να εισπράττουν υπερβολικά μεγάλες εισπράξεις και οι πολλοί να εισπράττουν συντάξεις 550,00 € κατά μέσο όρο.
Πρότεινε αυτά τα χρήματα της χρηματοδότησης να πηγαίνουν απευθείας σε μία minimum σύνταξη 740,00 € για όλους μόλις ξεπεράσουν το 65 έτος της ηλικίας τους. Με αυτό το μέτρο δεν υπάρχουν εισφορές και όλοι είτε δουλεύουν είτε όχι, νοικοκυρές, γεωργοί, μη εργαζόμενοι εισπράττουν μια minimum σύνταξη καλύτερη απο αυτή που εισπράττει σήμερα η πλειοψηφία χωρίς σχεδόν κανένα κόστος διαχείρισης.
Τώρα γι' αυτούς οι οποίοι θέλουν να απολαύσουν μεγαλύτερες συντάξεις δεν έχουν παρά να αποταθούν σε ιδιωτικές εταιρίες ασφάλισης είτε σε ασφαλιστικούς φορείς στους οποίους δεν θα συμμετέχει το κράτος.
Προσωπική μου άποψη: Πολύ καλή πρόταση, είναι το Αυστραλιανό σύστημα ασφάλισης και το κυριότερο βοηθάει την ανάπτυξη, την επιχειρηματικότητα, τις προσλήψεις προσωπικού, και κυρίως εξασφαλίζει μιά έστω minimum σύνταξη για τους πολλούς.
Τι γνώμη έχετε;

[ΣΠΥΡΟΣ Κ.]

Η πλειοψηφία των πολιτικών κομμάτων, οι συνδικαλιστικές οργανώσεις και η κοινή γνώμη διεκδικούσαν ανέκαθεν χωρίς διάκριση και επιφύλαξη τη μείωση του ορίου συνταξιοδότησης, την εθουλούσια εξόδο, την υποχρεωτική συνταξιοδότηση με τη συμπλήρωση 35ετιας κλπ με επιχειρήματα:
1. μείωση της ανεργίας
2. ανανέωση των στελεχών που διατηρούν θέσεις όχι για την δραστηριοποίηση του τομέα τους αλλά για ατομικά οφέλη.
3. κοινωνική πρόοδος και ανάπαυση για τους απασχολούμενους γενικά και ιδιαίτερα σε επίπονες και ανθυγιεινές υπηρεσίες.

Αυτή τη στιγμή πάμε σε ένα ΣΥΣΤΗΜΑ 3 ΑΞΟΝΩΝ-ΠΥΛΩΝΩΝ
I. ΕΘΝΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ.
Χαμηλή. Σε διανεμητική βάση(την πληρώνουν ασφαλισμένοι) και αναδιανεμητική, καθώς στηρίζει εισοδηματικές ομάδες (ΟΓΑ κλπ).
II. ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ή ΚΛΑΔΙΚΗ ΣΥΝΤΑΞΗ
Δίνεται από τον επαγγελματικό κλάδο ανάλογα με τις εισφορές του εργαζομένου (ανταποδοτικότητα). Την παίρνουν όσοι πληρώνουν και η χρηματοδότηση μπορεί να είναι είτε κεφαλαιοπητική είτε διανεμητική.
III. ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΗ
Προαιρετική. Αυστηρά ανταποδοτική και σε κεφαλαιοπητική βάση.

Όμως, τόσο το διανεμητικό όσο και το κεφαλαιοπητικό σύστημα επηρεάζεται από το δημογραφικό πρόβλημα. Αν στο διανεμητικό είναι άμεση η επίδραση λόγω της μεταβολής του λόγου εργαζομένων/συνταξιούχων στο κεφαλαιοπητικό σύστημα η επιρροή είναι έμμεση. Το μέγεθος της σύνταξης εξαρτάται από τις χρηματιστηριακές αξίες, όμως η ζήτηση των μετοχών επηρεάζεται από τον αριθμό των εργαζομένων, καθώς τα ασφάλιστρα που καταβάλλουν για σύνταξη τοποθετούνται σε μετοχές και ομόλογα.

ΜΕΡΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ 'ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ' ΤΟΥ ΕΚΑΣΤΟΤΕ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ:
1. Οικονομική Ανάπτυξη για τη βελτίωση της παραγωγικότητας.
2. Αύξηση ορίων ηλικίας.
3. Κυνήγι παραοικονομίας για εισφορές.
4. Άυξηση του εργατικού δυναμικού με την είσοδο νέων εργαζομένων, μεταναστών, γυναίκων.

Συμπερασματικά, το πρόβλημα δεν έιναι στο σύστημα αλλά στη δημογραφική γύρανση. Εκεί πρέπει να εστιάσουμε...

Η δημογραφική γήρανση, δηλαδή η αύξηση του ποσοστού των ηλικιωμένων ατόμων, απορρέει κυρίως από τη σημαντική οικονομική, κοινωνική και ιατρική πρόοδο που επιτρέπει στους Ευρωπαίους να ζουν περισσότερα έτη σε συνθήκες άνεσης και ασφάλειας που δεν έχουν προηγούμενο στην ιστορία τους. Δεν είναι τυχαίο ότι οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων στη διάρκεια της άτυπης συνόδου του Hampton Court τον Οκτώβριο του 2005, υπογράμμισαν ότι η δημογραφική γήρανση αποτελεί μια από τις σημαντικότερες προκλήσεις που πρέπει να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση τα προσεχή έτη.

Στο συνταξιοδοτικό σύστημα αποτυπώνονται οι πιο σημαντικές και άμεσες κοινωνικοοικονομικές επιπτώσεις των δημογραφικών εξελίξεων, εξαιτίας του ότι οι συνταξιοδοτικές δαπάνες επικεντρώνονται σε ορισμένες ηλικιακές ομάδες.



***Τα παραπάνω έχουν αναφερθεί από επιστήμονες και ειδικούς επί του θέματος: Πολύζος Ν. (1996), Σπράος Γ. Τήνιος Π. (1998), Μπαγκαβός Χ, (2004), Λαμπρινίδης Μ. (2006), J. Bourgeois - Pichat, (1951), Α. Sauvy (1963), Dittger, Legoux (1990).